Kabul et, endişe var.
Fess, olumsuz düşünceler dönüyor.
Beyzbol tarihindeki en büyük takımın bölümlerindeki en iyi takım bile olmaması mümkün olabilir mi?
Bu kadar yakın zamanda “yenilmez” ve “rakipsiz” olarak adlandırılan bir ekibin aslında “çılgın” ve “vasat” gibi bir şans var mı?
Beyzbolun hüküm süren imparatorunun kıyafetleri yok mu?
Dodgers, Dodger Stadyumu tarihindeki en kötü kaybı sezonun en sinir bozucularından biri ile takip ederken, öğleden sonra pus Pazar günleri boyunca yüzen konuşmalardan bazıları bu oldu.
Bir an Chicago Cubs, Dodgers'ı 16-0 yeniyordu, sonra 24 saatten daha kısa bir süre sonra bu koşuların dörtte biriyle kazanıyorlardı. Bir an, yavrular Dodgers'ı utandırıyordu, bir sonraki anı öfkelendiriyorlardı, 8-0 başlangıcından bu yana Dodgers'ı 3-6'ya düşüren 4-2 kayıp.
Yaklaşık bir yıl içinde ilk kez üst üste üç seriyi kaybettiler ve sadece geçen sezon bir kez oldu ve evet, Pazar günü Max Muncy'nin yarasası ve kask havada uçuyordu.
“Bu sadece engebeli iki hafta,” dedi Mookie Betts, “Bu, iki hafta ilk kez emmemiz değil.”
İlk cümledeki sıfat uyguntu. İkinci cümledeki fiil mükemmeldi.
Dodgers, Tyler Glasnow'dan altı güçlü vuruşa rağmen Pazar günkü maçını kaybetti, bu da iki homer'da birkaç koşudan vazgeçti ve Philadelphia'daki çamurlu bir dövüşten hava durumu kadar harika bir şekilde adım attı.
Ancak atış yapmaya başlamak sorun değil. Diğer her şey.
Fielding genellikle kokuyor, Michael Conforto'nun sol sahadaki yanlış oynanan sinek topuna tanık oluyor ve bu da sekizinci inning clinching koşusuna yol açıyor.
“Sahip olmamız gereken çıkışlar, bunları dönüştürmeliyiz,” dedi yönetici Dave Roberts.
Bu arada isabet gerçekten kokuyor, bu tarihi suç, sadece 17. yürüyüşleri çizerken vuruşlarda ve opslarda beyzbolda sekizinci sıraya başladı.
“İşi halletmeye çalışıyoruz,” dedi Betts. “Biz sadece değiliz.”
Başka bir deyişle, Ekim ayında tüm bu harika plaka görünümlerinin büyüsü en azından geçici olarak kayboldu. Bu Dodger ekibi sayıyı çalıştırmıyor, sürahiyi yıpratmıyorlar, anı yok.
Dizinin üstü iyi oldu, ancak siparişin alt kısmı yoktu.
Kiké Hernández 44 için beş yaşında. Miguel Rojas 31 için beş. Muncy 51 için dokuz ve hala bir homer olmadan.
Bir zamanlar şovu çalan ve bu takımın yıldızlarını parlatan arka plan oyuncu grubu ne kadar kötü? Şimdiye kadar bu sezon Shohei Ohtani, skor pozisyonunda koşucularla yedi plaka maçı yaptı. Tüm sezon.
Hernández, “Bu 162 maç sezonu ve böyle olacak” dedi. “Asla sahip olmayacaksın… Dizideki her erkek aynı anda sıcak. Sadece gibi hissediyorum – plakada gerçekten iyi hisseden erkeklerden daha fazla adam var, bu yüzden şu anda bu uzanmalardan sadece biri.”
Pazar günkü maçtan sonra dolabının önünde duran, takdirle zor sorularla yüzleşen Hernández bir söz verdi.
Sezonun başında gerçekçi bir vaat gibi geldi. Aniden titrek bir şey gibi geliyor
“Bundan çıkacağız ve sadece insanları buharlaştırmaya başlayacağız” dedi.
Belki öyle, ama önce onları ilk etapta insanları buharlaştırmaya yönlendiren şeyi yeniden keşfetmek zorundalar. Bu göz alıcı savunan dünya şampiyonları, omuzlarında çip olan cesur takım olduklarında – çok uzun zaman önce – zamanı hatırlamak zorundalar.
Roberts, “Sadece… kim olduğumuza bir suç olarak geri dönmeliyiz” dedi. “Koşmak önemlidir, üsse binmek, bize verildiğinde yürüyüş yapmak, kovalamamak ve stres yaratmaya çalışmak. Ve bunu yaptığımızda kendimize daha fazla fırsat veriyoruz. Ve bunu yapmadığımızda, marjımız çok daha küçük. Sürahiler daha mükemmel olmalı ve bu yaşamak için zor bir yol.”
Kiké Hernández ve Will Smith, Çarşamba günkü maçta faul topu bulmaya çalışıyorlar.
(Robert Gauthier / Haberler)
Yaşamak için gerçekten zor bir yol olduğunu biliyor musun? Freddie Freeman olmadan. Ayak bileği yaralanması bu slaytın anahtarı olabilir. Freeman Pazar günü dokuzuncu vuruşta bir tutam vurucu olarak toprakladı, ancak sahada çok fazla bulunmadı ve Dodger suçu köşe taşı olmadan ufalandı.
Freeman neredeyse tüm sezon boyunca son yedi yılın altısında oynadı, ancak bu sezon 17 maçın sadece yedisinde yer aldı, bu yüzden bir şeyler yanlış olduğunu biliyorsunuz. Cerrahi olarak onarılmış ayak bileği hala onu rahatsız ediyor ve acı Dodgers'ı açıkça öldürüyor.
“Freddie çok rutin,” dedi Roberts. “Yaralanma, başlangıç duruşu, (yaralı liste)-kesinlikle onun için ya da hiç kimse için ideal değil. Ama oraya gidecek. Mükemmel değil, onun ayak bileği. Bence yeni bir normal. Sadece ayak bileği için yeni normali kalibre etmek zorunda kalacağını hissediyorum.”
Freeman görünüşe göre tüm sezon durumuyla savaşmak zorunda kalacak. Ve böylece, görünüşe göre, Dodgers olacak. Hepsinin kazanması gereken bir savaş. Başlık savunmaları buna bağlı.
Hernández gibi Roberts da söz verdi.
“İyi olacağız,” dedi. “Hala bölümü kazanmayı umuyorum. Hala Dünya Serisini kazanmayı bekliyorum. Tutkuyu, hayranlarımızın endişesini takdir ediyorum. Ama iyi olacağız.”
TAMAM. Elbette. Kesinlikle. Yudum.
Fess, olumsuz düşünceler dönüyor.
Beyzbol tarihindeki en büyük takımın bölümlerindeki en iyi takım bile olmaması mümkün olabilir mi?
Bu kadar yakın zamanda “yenilmez” ve “rakipsiz” olarak adlandırılan bir ekibin aslında “çılgın” ve “vasat” gibi bir şans var mı?
Beyzbolun hüküm süren imparatorunun kıyafetleri yok mu?
Dodgers, Dodger Stadyumu tarihindeki en kötü kaybı sezonun en sinir bozucularından biri ile takip ederken, öğleden sonra pus Pazar günleri boyunca yüzen konuşmalardan bazıları bu oldu.
Bir an Chicago Cubs, Dodgers'ı 16-0 yeniyordu, sonra 24 saatten daha kısa bir süre sonra bu koşuların dörtte biriyle kazanıyorlardı. Bir an, yavrular Dodgers'ı utandırıyordu, bir sonraki anı öfkelendiriyorlardı, 8-0 başlangıcından bu yana Dodgers'ı 3-6'ya düşüren 4-2 kayıp.
Yaklaşık bir yıl içinde ilk kez üst üste üç seriyi kaybettiler ve sadece geçen sezon bir kez oldu ve evet, Pazar günü Max Muncy'nin yarasası ve kask havada uçuyordu.
“Bu sadece engebeli iki hafta,” dedi Mookie Betts, “Bu, iki hafta ilk kez emmemiz değil.”
İlk cümledeki sıfat uyguntu. İkinci cümledeki fiil mükemmeldi.
Dodgers, Tyler Glasnow'dan altı güçlü vuruşa rağmen Pazar günkü maçını kaybetti, bu da iki homer'da birkaç koşudan vazgeçti ve Philadelphia'daki çamurlu bir dövüşten hava durumu kadar harika bir şekilde adım attı.
Ancak atış yapmaya başlamak sorun değil. Diğer her şey.
Fielding genellikle kokuyor, Michael Conforto'nun sol sahadaki yanlış oynanan sinek topuna tanık oluyor ve bu da sekizinci inning clinching koşusuna yol açıyor.
“Sahip olmamız gereken çıkışlar, bunları dönüştürmeliyiz,” dedi yönetici Dave Roberts.
Bu arada isabet gerçekten kokuyor, bu tarihi suç, sadece 17. yürüyüşleri çizerken vuruşlarda ve opslarda beyzbolda sekizinci sıraya başladı.
“İşi halletmeye çalışıyoruz,” dedi Betts. “Biz sadece değiliz.”
Başka bir deyişle, Ekim ayında tüm bu harika plaka görünümlerinin büyüsü en azından geçici olarak kayboldu. Bu Dodger ekibi sayıyı çalıştırmıyor, sürahiyi yıpratmıyorlar, anı yok.
Dizinin üstü iyi oldu, ancak siparişin alt kısmı yoktu.
Kiké Hernández 44 için beş yaşında. Miguel Rojas 31 için beş. Muncy 51 için dokuz ve hala bir homer olmadan.
Bir zamanlar şovu çalan ve bu takımın yıldızlarını parlatan arka plan oyuncu grubu ne kadar kötü? Şimdiye kadar bu sezon Shohei Ohtani, skor pozisyonunda koşucularla yedi plaka maçı yaptı. Tüm sezon.
Hernández, “Bu 162 maç sezonu ve böyle olacak” dedi. “Asla sahip olmayacaksın… Dizideki her erkek aynı anda sıcak. Sadece gibi hissediyorum – plakada gerçekten iyi hisseden erkeklerden daha fazla adam var, bu yüzden şu anda bu uzanmalardan sadece biri.”
Pazar günkü maçtan sonra dolabının önünde duran, takdirle zor sorularla yüzleşen Hernández bir söz verdi.
Sezonun başında gerçekçi bir vaat gibi geldi. Aniden titrek bir şey gibi geliyor
“Bundan çıkacağız ve sadece insanları buharlaştırmaya başlayacağız” dedi.
Belki öyle, ama önce onları ilk etapta insanları buharlaştırmaya yönlendiren şeyi yeniden keşfetmek zorundalar. Bu göz alıcı savunan dünya şampiyonları, omuzlarında çip olan cesur takım olduklarında – çok uzun zaman önce – zamanı hatırlamak zorundalar.
Roberts, “Sadece… kim olduğumuza bir suç olarak geri dönmeliyiz” dedi. “Koşmak önemlidir, üsse binmek, bize verildiğinde yürüyüş yapmak, kovalamamak ve stres yaratmaya çalışmak. Ve bunu yaptığımızda kendimize daha fazla fırsat veriyoruz. Ve bunu yapmadığımızda, marjımız çok daha küçük. Sürahiler daha mükemmel olmalı ve bu yaşamak için zor bir yol.”
Kiké Hernández ve Will Smith, Çarşamba günkü maçta faul topu bulmaya çalışıyorlar.
(Robert Gauthier / Haberler)
Yaşamak için gerçekten zor bir yol olduğunu biliyor musun? Freddie Freeman olmadan. Ayak bileği yaralanması bu slaytın anahtarı olabilir. Freeman Pazar günü dokuzuncu vuruşta bir tutam vurucu olarak toprakladı, ancak sahada çok fazla bulunmadı ve Dodger suçu köşe taşı olmadan ufalandı.
Freeman neredeyse tüm sezon boyunca son yedi yılın altısında oynadı, ancak bu sezon 17 maçın sadece yedisinde yer aldı, bu yüzden bir şeyler yanlış olduğunu biliyorsunuz. Cerrahi olarak onarılmış ayak bileği hala onu rahatsız ediyor ve acı Dodgers'ı açıkça öldürüyor.
“Freddie çok rutin,” dedi Roberts. “Yaralanma, başlangıç duruşu, (yaralı liste)-kesinlikle onun için ya da hiç kimse için ideal değil. Ama oraya gidecek. Mükemmel değil, onun ayak bileği. Bence yeni bir normal. Sadece ayak bileği için yeni normali kalibre etmek zorunda kalacağını hissediyorum.”
Freeman görünüşe göre tüm sezon durumuyla savaşmak zorunda kalacak. Ve böylece, görünüşe göre, Dodgers olacak. Hepsinin kazanması gereken bir savaş. Başlık savunmaları buna bağlı.
Hernández gibi Roberts da söz verdi.
“İyi olacağız,” dedi. “Hala bölümü kazanmayı umuyorum. Hala Dünya Serisini kazanmayı bekliyorum. Tutkuyu, hayranlarımızın endişesini takdir ediyorum. Ama iyi olacağız.”
TAMAM. Elbette. Kesinlikle. Yudum.
